Dobrowolny dawca krwi musi wyrazić pisemną zgodę na badanie

W jakich sytuacjach przy pobraniu krwi wymagana jest ustna, a w jakich pisemna zgoda pacjenta?

Dobrowolny dawca musi wyrazić zgodę na badanie na piśmie, natomiast w innych przypadkach, np. zgłoszenia się pacjenta na badanie ze skierowaniem od lekarza, wystarczy domniemana zgoda wyrażona poprzez zachowanie umożliwiające pobranie krwi.

Lekarz może przeprowadzić badanie krwi po wyrażeniu zgody przez pacjenta, a jeśli jest to dziecko, po wyrażeniu zgody przedstawiciela ustawowego lub – w razie potrzeby – sądu opiekuńczego (ustawa z 21 lipca 2008 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty). Zgoda ta może być wyrażona ustnie.

Domniemana zgoda

Artykuł 32 pkt 7 wymienionej ustawy dopuszcza traktowanie jako zgody takiego zachowania pacjenta, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się proponowanym przez lekarza badaniom.

WAŻNE:

Dobrowolny dawca

W przypadku dawcy krwi lekarz ma obowiązek uzyskania pisemnej zgody od pacjenta (ustawa z 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi). Istotne jest, aby został on poinformowany o istocie zabiegu i o możliwych następstwach dla stanu zdrowia, a pobranie krwi powinno być poprzedzone badaniami lekarskimi.

Dawca, który ma pełną zdolność do czynności prawnych, wyraża zgodę na pobranie krwi samodzielnie i we własnym imieniu. W przypadku osób małoletnich lub ubezwłasnowolnionych będących dawcami krwi, jeżeli przemawiają za tym względy fi zjologiczne lub lecznicze, a krew ma być oddana najbliższej rodzinie, pisemnej zgody udziela ich przedstawiciel ustawowy. Gdy dawcą ma być dziecko, które ukończyło 13 lat, wymagana jest jego zgoda wyrażona w obecności rodzica lub przedstawiciela ustawowego.

Podstawa prawna:

• art. 32 ustawy z 21 lipca 2008 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty – Dz.U. nr 136, poz. 857,
• art. 15 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi – Dz.U. nr 106, poz. 681.

Anna Zubkowska
adwokat